Οδηγός πιστοποιήσεων
Τι είναι στην πράξη μια επαγγελματική πιστοποίηση, πώς διαφέρει από ένα πανεπιστημιακό πτυχίο και τι σημαίνουν πραγματικά η αναγνώριση, οι προϋποθέσεις και οι απαλλαγές.
Η ιστορία των επαγγελματικών τίτλων
Γιατί στελέχη και σπουδαστές σε όλο τον κόσμο στράφηκαν προς τους επαγγελματικούς τίτλους από τα τέλη του 20ού αιώνα, και οι τέσσερις λόγοι για τους οποίους η Ευρώπη και η Ασία άργησαν να ακολουθήσουν.
Η ιστορία των πιστοποιήσεων και των επαγγελματικών τίτλων
Από τα τέλη του 20ού αιώνα στελέχη σε όλο τον κόσμο και σπουδαστές στρέφονται προς τους επαγγελματικούς τίτλους (professional qualifications – PQs), όπως ο Chartered Financial Analyst (CFA), το Association of Chartered Certified Accountants (ACCA), ο Certified Internal Auditor (CIA), ο Certified Public Accountant (CPA), ο Project Management Professional (PMP), το Chartered Institute of Management Accountants (CIMA) και πολλοί άλλοι. Οι λόγοι που δικαιολογούν αυτή τη «στροφή» είναι πολλοί: η πρακτική γνώση που προσφέρουν τα προγράμματα αυτά, ο διεθνής χαρακτήρας τους και η συνεχής ανανέωση της ύλης τους ώστε να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των επιχειρήσεων και κάθε επαγγέλματος. Ποια είναι όμως η αναγνώρισή τους και ποιο το ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα σε έναν τόσο απαιτητικό και μεταβαλλόμενο κόσμο; Σε τι διαφέρουν σε σύγκριση με τις παραδοσιακές πανεπιστημιακές σπουδές;
Οι επαγγελματικοί τίτλοι δεν είχαν ιδιαίτερη απήχηση στην Ευρώπη και την Ασία μέχρι το 2000-2005, για τέσσερις βασικούς λόγους:
-
Η επιλογή του «επαγγελματικού τίτλου» δεν ήταν διαθέσιμη σε πολλές χώρες της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Ασίας (με ελάχιστες εξαιρέσεις).
-
Σε πολλές περιπτώσεις, τα εκπαιδευτικά συστήματα κάθε χώρας απένειμαν - και σε ορισμένα μέρη του κόσμου εξακολουθούν να απονέμουν - επαγγελματικά δικαιώματα μόνο μέσω πανεπιστημιακών πτυχίων και όχι κατ’ ανάγκη μέσω επαγγελματικών φορέων/συλλόγων.
-
Διότι τα «επαγγελματικά δικαιώματα» σε πολλές χώρες απονέμονταν μόνο από τους ίδιους τους εθνικούς κρατικούς φορείς (συμβολαιογράφοι, ορκωτοί ελεγκτές λογιστές κ.λπ.).
-
Η εθνική κουλτούρα και οι συγκεκριμένες αντιλήψεις της για τις σπουδές ήταν προσανατολισμένες στις ακαδημαϊκές σπουδές (πανεπιστημιακά πτυχία και μεταπτυχιακοί τίτλοι).
Επαγγελματικός τίτλος ή πανεπιστημιακό πτυχίο;
Τι ξεχωρίζει έναν επαγγελματικό τίτλο από ένα πανεπιστημιακό πτυχίο: ποιος διεξάγει και ποιος καθορίζει τις εξετάσεις, ποιος απονέμει τον τίτλο και γιατί η επαγγελματική εμπειρία αποτελεί προϋπόθεση μόνο στη μία περίπτωση.
Διαφορές μεταξύ επαγγελματικών τίτλων και πανεπιστημιακών πτυχίων:
Ο επαγγελματικός τίτλος είναι μια επαγγελματική διάκριση που αποκτάται σε έναν συγκεκριμένο τομέα (Λογιστική, Έλεγχος, Επενδύσεις, Διοίκηση, Νομικά, Μηχανική, Δημόσιες Σχέσεις, Μάρκετινγκ, Τραπεζική κ.λπ.). Ένας τέτοιος τίτλος απονέμεται από διεθνώς αναγνωρισμένους φορείς/συλλόγους (Associations ή Institutes) χωρών όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η Μεγάλη Βρετανία και άλλες, μετά την επιτυχή ολοκλήρωση σπουδών σε συγκεκριμένο πεδίο και εγκεκριμένης επαγγελματικής εμπειρίας. Στη Μεγάλη Βρετανία, για παράδειγμα, πολλές φημισμένες πολυεθνικές εταιρείες επιχειρηματικών συμβούλων (Deloitte, PwC, EY, KPMG κ.λπ.) θέτουν ως προϋπόθεση για τους συνεργάτες ή τους εταίρους τους είτε το CPA (Certified Public Accountant), το ACCA (Association of Chartered Certified Accountants - UK), το ACA του Institute of Chartered Accountants of England and Wales, είτε το CIA (Certified Internal Auditor). Στις Η.Π.Α., ανώτατα στελέχη που εργάζονται σε μεγάλες τράπεζες ή επενδυτικούς οργανισμούς όπως η American Express, η Bank of America, η Goldman Sachs κ.λπ. είναι συνήθως κάτοχοι του CFA (Chartered Financial Analyst, USA).
Παρ’ όλα αυτά, η διεθνοποίηση των αγορών, το διαρκώς μεταβαλλόμενο χρηματοοικονομικό περιβάλλον και η ταχεία ανάπτυξη της ΕΕ είχαν δημιουργήσει μια νέα παγκόσμια πραγματικότητα για τους αποφοίτους και τους επαγγελματίες που αναζητούν εργασία με πραγματικές και ουσιαστικές προοπτικές σταδιοδρομίας. Οι αγορές εργασίας παγκοσμίως και οι απαιτήσεις των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων είναι πολύ πιο απαιτητικές από ό,τι ήταν τις προηγούμενες δεκαετίες (δεκαετία του ’80 - δεκαετία του ’90). Οι πρόσφατες (2007 – 2014) τάσεις της ανεργίας παγκοσμίως επιβεβαιώνουν το παραπάνω επιχείρημα.
Τα πανεπιστημιακά πτυχία, από την άλλη πλευρά, απονέμονται από πανεπιστημιακά ιδρύματα σε όλο τον κόσμο και περιλαμβάνουν τα ευρέως γνωστά Higher National Diplomas, προπτυχιακά, μεταπτυχιακά και διδακτορικά Φιλοσοφίας ή Διοίκησης Επιχειρήσεων (HND, BA, BSc, MA, MSc, MBA, MPhil, PhD, DBA και άλλα). Κάθε πανεπιστήμιο απονέμει το δικό του πτυχίο και είναι επομένως σημαντικό για έναν σπουδαστή να εγγραφεί/εισαχθεί σε πανεπιστήμιο ή σχολή με «καλό όνομα» στους τομείς που έχει επιλέξει. Οι εξετάσεις διεξάγονται από τα πανεπιστήμια και τα πτυχία απονέμονται επίσης από αυτά, ενώ η προηγούμενη επαγγελματική εμπειρία δεν αποτελεί προϋπόθεση.
Συνοψίζοντας τις διαφορές:
| Πανεπιστημιακά πτυχία | Διαφορές | Επαγγελματικός τίτλος |
|---|---|---|
| Διεξάγονται από το πανεπιστήμιο | Εξετάσεις | Παγκόσμιες |
| Καθορίζονται από το πανεπιστήμιο | Θέματα εξετάσεων | Εξίσου παγκόσμια |
| Δεν απαιτείται | Επαγγελματική εμπειρία | Απαιτείται |
| Από πανεπιστημιακό ίδρυμα | Τίτλος | Από επαγγελματικό σύλλογο |
Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, κατά τη δεκαετία του ’60 και του ’70 ένα πανεπιστημιακό πτυχίο ήταν αρκετό για να εξασφαλίσει μια σταθερή εργασία και μια καριέρα. Σήμερα η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Η αγορά εργασίας του 21ου αιώνα έχει γίνει εξαιρετικά απαιτητική. Οι μεγάλες και πολυεθνικές επιχειρήσεις του σήμερα έχουν εντελώς διαφορετικές ανάγκες. Αναζητούν επαγγελματίες με (α) πρακτική κατάρτιση μετά τις πτυχιακές τους σπουδές, η οποία πρέπει να πιστοποιείται από διεθνώς αναγνωρισμένους επαγγελματικούς συλλόγους, και (β) εγκεκριμένη προηγούμενη επαγγελματική εμπειρία, οι οποίοι είναι έτοιμοι να αναλάβουν ηγετικές θέσεις. Ο συνδυασμός παγκόσμιων εξετάσεων και άκρως συναφούς επαγγελματικής εμπειρίας είναι ακριβώς αυτό που έκανε τη διαφορά σε πολλές χώρες.
Προϋποθέσεις απόκτησης ενός τίτλου
Τι χρειάζεται πραγματικά για την απόκτηση ενός επαγγελματικού τίτλου: επιτυχία στις παγκόσμιες εξετάσεις και δύο έως τρία χρόνια συναφούς επαγγελματικής εμπειρίας, πιστοποιημένα από τον φορέα απονομής.
Προϋποθέσεις για την απόκτηση επαγγελματικού τίτλου / πιστοποίησης
Για την απόκτηση ενός επαγγελματικού τίτλου απαιτούνται συνήθως τα εξής: (α) η επιτυχής ολοκλήρωση των παγκόσμιων εξετάσεων (που διεξάγονται σε εκατοντάδες χώρες παγκοσμίως και σε πολλές περιπτώσεις μέσω on-line εξέτασης) τις οποίες διενεργούν οι αντίστοιχοι επαγγελματικοί σύλλογοι ή οργανισμοί on-line εξετάσεων και (β) δύο έως τρία χρόνια προηγούμενης επαγγελματικής εμπειρίας (ανάλογα με τον τίτλο) σε συναφές αντικείμενο. Οι τίτλοι απονέμονται απευθείας από τους επαγγελματικούς συλλόγους και στις περισσότερες περιπτώσεις είναι διεθνώς αναγνωρισμένοι. Οι εξετάσεις είναι ανεξάρτητες και αξιολογούνται στη χώρα προέλευσης του αντίστοιχου συλλόγου.
Όταν κάποιος κατέχει έναν επαγγελματικό τίτλο, τότε η προηγούμενη επαγγελματική εμπειρία και η επιτυχία στις παγκόσμιες εξετάσεις θεωρούνται «δεδομένες». Ένας chartered (ή «certified») λογιστής, για παράδειγμα στην Πράγα, θεωρείται «ισχυρότερος» υποψήφιος για πολυεθνικές και συμβουλευτικές εταιρείες από ό,τι ο κάτοχος ενός μεταπτυχιακού τίτλου (Master’s) στη λογιστική. Η προηγούμενη επαγγελματική του εμπειρία θεωρείται δεδομένη, όπως και η ύλη του αντίστοιχου εκπαιδευτικού φορέα.
Ο λόγος για τον οποίο το ACCA έχει επικρατήσει διεθνώς (οι εξετάσεις μπορούν να δοθούν σε περισσότερες από 170 χώρες) είναι ότι η ύλη του, από το 1997, βασίζεται στα διεθνώς επικρατούντα Διεθνή Λογιστικά και Ελεγκτικά Πρότυπα (απαίτηση για τις εισηγμένες εταιρείες σε πολλές χώρες παγκοσμίως). Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις αναμένεται να ακολουθήσουν σταδιακά σύμφωνα με την ΕΕ, αν και η οικονομική κρίση ενδέχεται να καθυστερήσει τα σχέδια αυτά για μερικά χρόνια.
Οι κάτοχοι ενός τίτλου όπως το ACCA, το ACA ή το CIMA, για παράδειγμα, πιστοποιούνται ως προς τα εξής: επιτυχής ολοκλήρωση παγκόσμιων εξετάσεων, συναφής επαγγελματική εμπειρία, εξοικείωση με τα Διεθνή Λογιστικά και Ελεγκτικά Πρότυπα και πολύ καλή γνώση της αγγλικής γλώσσας.
Τοπική αναγνώριση και κοινά εξεταστικά σχήματα
Πώς οι επαγγελματικοί φορείς συνεργάζονται με εθνικά λογιστικά σώματα μέσω κοινών εξεταστικών σχημάτων, και σε ποιες χώρες — μεταξύ αυτών και η Ελλάδα — απαιτείται εγγραφή σε JES.
Τοπική αναγνώριση - Κοινά εξεταστικά σχήματα (Joint Examination Schemes, JES)
Σε πολλές χώρες οι σύλλογοι συνεργάζονται με τοπικούς φορείς προκειμένου να προσαρμόσουν τοπικά ορισμένα μέρη των τίτλων τους. Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα του ACCA:
Το ACCA έχει μια σειρά από συνεργασίες με εθνικά λογιστικά σώματα σε όλο τον κόσμο, οι οποίες σας επιτρέπουν να δώσετε το εξεταστικό σκέλος μιας σειράς τίτλων ACCA και ταυτόχρονα ικανοποιούν τα εξεταστικά κριτήρια του τίτλου του εθνικού λογιστικού σώματος. Τα ονομάζουμε κοινά εξεταστικά σχήματα (joint exam schemes, JES).
Εάν επιθυμείτε να σπουδάσετε για τον τίτλο ACCA και διαμένετε σε μία από τις ακόλουθες χώρες, θα χρειαστεί να εγγραφείτε μέσω του JES: Μπαρμπέιντος, Μπελίζ, Μποτσουάνα, Καμπότζη, Κύπρος, Ελλάδα, Γουιάνα, Τζαμάικα, Λεσότο, Μαλάουι, Μάλτα, Σιέρα Λεόνε, Σουαζιλάνδη, Τρινιντάντ και Τομπάγκο ή Βιετνάμ.
http://www.accaglobal.com/gb/en/qualifications/apply-now/jes.html
Σχετικές πιστοποιήσεις
Απαλλαγές
Πολλοί τίτλοι προσφέρουν απαλλαγές από επιμέρους εξεταστικά αντικείμενα με βάση πτυχίο που ήδη κατέχετε. Πώς λειτουργούν οι απαλλαγές και ποιος τις επιβεβαιώνει επίσημα.
Πολλοί επαγγελματικοί τίτλοι όπως το ACCA, το CIMA, το ACA και άλλοι προσφέρουν απαλλαγές από ορισμένα από τα εξεταστικά τους αντικείμενα (μαθήματα) με βάση προηγούμενους ακαδημαϊκούς τίτλους (όπως ένα μεταπτυχιακό, ένα προπτυχιακό κ.λπ.) σε ισοδύναμο πεδίο σπουδών. Χρειάζεται να απευθυνθείτε απευθείας στον σύλλογο και οι απαλλαγές χορηγούνται επίσημα μόνο από τον ίδιο τον σύλλογο.
Μια αρχική εκτίμηση μπορεί να γίνει με ερώτημα προς τον σύλλογο ή το ινστιτούτο μέσω email και/ή μέσω της μηχανής αναζήτησης στην ιστοσελίδα του συλλόγου. Επιπλέον, μπορείτε να επικοινωνήσετε με τη StudySmart (info@StudySmart.gr) για μια ανεπίσημη εκτίμηση.
Βαθμός δυσκολίας
Τα ποσοστά επιτυχίας στις παγκόσμιες εξετάσεις κινούνται κατά μέσο όρο κάτω από 50%. Οκτώ λόγοι για τους οποίους οι εξετάσεις αυτές είναι τόσο απαιτητικές, και τι κερδίζει ο υποψήφιος σε αντάλλαγμα.
Όσον αφορά τη δυσκολία των προγραμμάτων αυτών, αξίζει να αναφερθεί ότι το ποσοστό επιτυχίας στις παγκόσμιες εξετάσεις είναι (κατά μέσο όρο) κάτω από 50% για πολλούς επαγγελματικούς τίτλους όπως το ACCA, το ACA, το SHRM, το CIA, το CFA.
Τα ποσοστά επιτυχίας σε χώρες όπου προσφέρεται επαγγελματική εκπαίδευση είναι υψηλότερα, επειδή η εκπαίδευση παρέχεται από εξειδικευμένους εισηγητές. Ως προς τα «parts» του ACCA, τα «modules» του CIA και τα «levels» του CFA (βλ. τις αναλύσεις των προγραμμάτων παρακάτω), θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι η δυσκολία τους δικαιολογείται από τα εξής:
-
Είναι εξαιρετικά πρακτικά. Πολλοί σπουδαστές δεν έχουν ασχοληθεί με πολλά από τα θέματα στην πράξη. Τα έχουν προσεγγίσει μάλλον μόνο θεωρητικά, στο πλαίσιο του πανεπιστημιακού πτυχίου·
-
Πολλοί υποψήφιοι που επιλέγουν τέτοιους τίτλους δεν έχουν εργαστεί ακόμη στον κλάδο. Ένας υποψήφιος μπορεί βεβαίως να εγγραφεί πριν ολοκληρώσει ένα πανεπιστημιακό πτυχίο, ή να ξεκινήσει πριν αποκτήσει οποιονδήποτε επίσημο τίτλο, αλλά η βέλτιστη πρακτική υποδεικνύει ότι είναι καλή ιδέα να συνδυάζεται η εργασία με τη μελέτη.
-
Η εκπαίδευση γίνεται σε ξένη γλώσσα (για τις περισσότερες χώρες - στα αγγλικά) με νέα ορολογία με την οποία οι σπουδαστές δεν έχουν έρθει σε επαφή (π.χ. λόγω των Διεθνών Λογιστικών Προτύπων/Διεθνών Προτύπων Χρηματοοικονομικής Αναφοράς). Στην περίπτωση του CFA και του CIA, οι ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής απαιτούν γρήγορη ανάλυση κάθε ερωτήματος και των επιλογών του (συνήθως διατίθενται λίγα λεπτά). Ορισμένες χώρες με μεγάλο πληθυσμό έχουν δικαιολογήσει συζητήσεις για τη δημιουργία τίτλων που θα προσφέρονται σε εναλλακτική γλώσσα (δηλαδή στα ρωσικά και στα αραβικά).
-
Κάθε «part» ή «module» ή «level» (ανάλογα με το πρόγραμμα) ισοδυναμεί με την ύλη περίπου δύο έως τεσσάρων πανεπιστημιακών μαθημάτων. Ορισμένα μέρη απαιτούν 80-90 ώρες για την κάλυψη της ύλης, ενώ άλλα απαιτούν 60 ώρες.
-
Σε ορισμένα προγράμματα επαγγελματικών τίτλων οι σπουδαστές ΔΕΝ γνωρίζουν τους αξιολογητές τους ούτε καν ονομαστικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις (όπως το CFA) δεν γνωρίζουν ούτε το απαιτούμενο ποσοστό επιτυχίας.
-
Οι παγκόσμιες εξετάσεις είναι η μοναδική μέθοδος αξιολόγησης (πολλά επαγγελματικά προγράμματα δεν περιλαμβάνουν τη συγγραφή εργασιών). Επομένως δεν υπάρχει μέσος όρος βαθμολογίας στα προγράμματα, όπως θα συνέβαινε με ένα πανεπιστημιακό πτυχίο κ.λπ. Όσοι αποτυγχάνουν στην εξέταση πρέπει να τη δώσουν ξανά.
-
Υψηλά (ή ακόμη και άγνωστα) ποσοστά επιτυχίας. Στην περίπτωση του ACCA (βρετανικό σύστημα) το όριο είναι 50% (βλ. το γλωσσάρι για τις διαφορές στη βαθμολόγηση), στην περίπτωση του CIA είναι 75% και στην περίπτωση του CFA το όριο δεν ανακοινώνεται, καθώς καθορίζεται με βάση τον παγκόσμιο μέσο όρο.
-
Απαίτηση CPD: Οι περισσότεροι τίτλοι απαιτούν μονάδες συνεχούς επαγγελματικής ανάπτυξης (Continuing Professional Development), που ονομάζονται και CPUs (Continuing Professional Units), προκειμένου να διασφαλίζεται η αξία του τίτλου, να ανεβαίνει το επίπεδό του και να επικαιροποιούνται οι γνώσεις και οι δεξιότητες του κατόχου του.
Συνοπτικά, οι επαγγελματικοί τίτλοι έχουν τα ακόλουθα πλεονεκτήματα:
-
Παγκόσμια αναγνώριση
-
Εναρμόνιση με τα διεθνή πρότυπα
-
Διαφοροποίηση των υποψηφίων στην αγορά εργασίας
-
Πρακτική χρησιμότητα
-
Υψηλού επιπέδου εξειδίκευση
-
Συνεχής επικαιροποίηση/δέσμευση
Το ζήτημα της προηγούμενης επαγγελματικής εμπειρίας στους επαγγελματικούς τίτλους:
Για την απόκτηση του τίτλου, πρέπει κανείς να έχει ήδη εργαστεί για το χρονικό διάστημα που ορίζει ο φορέας (συνήθως δύο έως τρία χρόνια, ανάλογα με τον τίτλο). Σε όλα τα προγράμματα, η επαγγελματική εμπειρία μπορεί να αποκτηθεί είτε πριν είτε μετά είτε κατά τη διάρκεια του προγράμματος και δεν είναι απαραίτητο να αποκτηθεί σε συγκεκριμένο κλάδο, εφόσον είναι συναφής.